BYDGOSZCZ JAZZ FESTIVAL - PROGRAM          ARCHIWUM          GALERIA          KONTAKT

 

 

 

    05 listopada 2017 - FILHARMONIA POMORSKA, godz. 18.00

bilety:65 i 85 zł

POLSKIE IKONY JAZZU

ADAM MAKOWICZ- POLSKA

ŚWIATOWE KONCERTY GWIAZD

JOSHUA REDMAN TRIO- USA

JANE MONHEIT - USA

Adam Makowicz – legenda jazzu, mistrz improwizacji, wybitny pianista

Urodził się w 1940 roku w Czechach, w polskiej rodzinie mieszkającej wówczas na Śląsku Cieszyńskim. W 1946 z rodzicami powrócił do Polski. Pierwszych lekcji gry na fortepianie udzielila Adamowi jego matka, również pianistka i śpiewaczka. Młody Adam okazał się szczególnie utalentowany, dlatego też trafił do szkoły dla dzieci uzdolnionych muzycznie, a następnie do klasy fortepianu wybitnego nauczyciela, profesora Karola Szafranka w Rybniku. Choć rodzice marzyli dla syna o karierze klasycznego pianisty, 15-letniego Adama porwał jednak jazz. W późnych latach pięćdziesiątych w Polsce muzyka jazzowa była niemile widzianym i wręcz zakazanym owocem Zachodu. Ta muzyka, jak powiedział kiedyś Makowicz, „świat wolności i improwizacji”,zafascynowała go do takiego stopnia, że jako nastolatek porzucił szkołę, jej klasyczne wymogi i zasady.

W poszukiwaniu początków własnej drogi artystycznej i języka muzycznej wypowiedzi Adam, nie mogąc liczyć na dalsza pomoc rodziców, wybrał niezwykle skromną egzystencję w warunkach ciągłej niepewności przeżycia następnego dnia. Jego oazą wówczas stał się krakowski klub jazzowy „Helicon”. W 1962 roku wraz z saksofonistą Januszem Muniakiem, którego wkrótce zastąpił trębacz Tomasz Stańko, Adam założył grupę „Jazz Darings” uważaną za pierwsze europejskie combo jazzowe. Współpracował wówczas także z Andrzejem Kurylewiczem, Zbigniewem Namysłowskim, Urszulą Dudziak, Wojtkiem Młynarskim.  Przez wiele lat swoją muzyką uświetniał legendarne już wtedy warszawskie festiwale Jazz Jamboree. Od połowy lat 1970 Adam Makowicz coraz częściej grywał koncerty solowe zyskując sławę i uznanie wśród melomanów w Polsce i na świecie.

W 1977 roku z rekomendacji Benny Goodmana oraz popularyzatora jazzu Willisa Conovera (na którego programie radiowym „Music USA-Jazz Hour” młodziutki Makowicz uczył się jazzu), legendarny producent John Hammond zaprosił go na 10-tygodniowe tournee w USA. W tym czasie Makowicz nagrał solową płytę dla CBS Columbia zatytułowana „Adam”. W 1978 roku Makowicz wyjechał do USA po raz drugi, tym razem na 6-miesięczny kontrakt i od tego czasu Nowy Jork, Manhattan, stał się jego stałym domem.
Otworzyły się przed Adamem legendarne świątynie muzyki – nowojorska Carnegie Hall (pierwszy jego tam solowy występ był udziałem w koncercie poświęconym zmarłemu sześć miesięcy wcześniej Erroll Garnerowi) i klub Cookery w Greenwich Village. Zaproszony został do udzialu w Festiwalu Jazzowym w Newport w Rhode Island.

Po wprowadzeniu w Polsce w 1981 roku stanu wojennego wraz z innymi polskimi artystami mieszkającymi w USA Adam wziął udział w emitowanym na cały świat programie telewizyjnym zorganizowanym z inicjatywy prezydenta Ronalda Reagana „Żeby Polska była Polską”, co definitywnie zamknęło mu na kilka długich lat możliwość przyjazdu do Kraju. Dopiero po 1989 roku mógł nareszcie odwiedzić Polskę, do której jeździ teraz bardzo często i regularnie. Występując w USA Adam dzielił scenę z największymi i najwspanialszymi muzykami, miedzy innymi z Benny Goodmanem, Herbie Hancockiem, Earl Hinesem, Freddie Hubbardem,Sarah Vaughan,Teddy Wilsonem, George Shearingiem, George Mrazem, Al Fosterem, Jack DeJohnette, Charlie Hadenem. Był wielokrotnym solista światowych orkiestr i zespołów kameralnych jak np. National Symphony of Washington, London Royal Philharmonic Orchestra, Moscow Symphony Orchestra, Chester String Quartet, Amici String Quartet, a także niemal wszystkich znaczących zespołów polskich, w tym Filharmonii Narodowej w Warszawie, NOSPRu w Katowicach, Sinfonii Varsovia, Orkiestry Kameralnej Amadeus, Polskiej Filharmonii Kameralnej, Kwartetu Wilanów i wielu innych.

Bardzo wysoko przez recenzentów został oceniony występ w duecie z Leszkiem Możdżerem w Carnegie Hall we wrześniu 2004 roku. Koncert – „pojedynek” między mistrzem weteranem i wschodzącą gwiazdą jazzu, został utrwalony na płytach CD i DVD. Nagranie to zostało uhonorowane „Platynową Płytą” przez wytwornię EMI Music. Poza utworami czysto jazzowymi ma w swoim repertuarze także klasykę, szczególnie Chopina, którym „nasiąkł” w młodości, jak sam mówi, i którego czuje „po jazzowemu” jak nikt inny. Niewątpliwym wyrazem wpływu geniuszu Chopina jest wspólne koncertowanie Adama z Krzysztofem Jabłońskim czy Stanisławem Drzewieckim z programem „Chopin klasycznie i na jazzowo”. W USA Adam wydał płytę poświęconą muzyce Chopina w interpretacji jazzowej, jedyną amerykańską płytę tego rodzaju w całości poświęconą temu genialnemu kompozytorowi. W niezwykle szerokim repertuarze Adam posiada także utwory G.Gershwina, I. Berlina, J. Kerna, C. Portera i wielu innych kompozytorów amerykańskich. Nagrał kilkadziesiąt płyt i występował w najważniejszych salach koncertowych na świecie współpracując z największymi współczesnymi muzykami. Autor kompozycji na zespoły kameralne, ponad 100 krótkich kompozycji jazzowych, a także muzyki do filmów krótkometrażowych.

Uhonorowany wieloma odznaczeniami cywilnymi, między innymi Komandorskim Krzyżem Zasługi. W roku 2008 z okazji jubileuszu czterystu lat istnienia amerykańskiej Polonii, Adama Makowicza uhonorowano włączeniem jego osoby w poczet najbardziej zasłużonych Polaków w historii Stanów Zjednoczonych. W październiku 2009 roku Adam został udekorowany w Warszawie Złotym Krzyżem “Gloria Artis” – najwyższym państwowym odznaczeniem za zasługi w propagowaniu polskiej sztuki na świecie. W 2012 Towarzystwo Przyjaciół Śląska w Warszawie uhonorowało Adama swoją coroczną nagrodą dla osób szczególnie zasłużonych dla Śląska. Od kilkunastu lat Adam poświęca swój coroczny jesienny recital w Ustroniu na cel charytatywny, wspomagając tym gestem Ośrodek Edukacyjno – Rehabilitacyjno – Wychowawczy w Ustroniu-Nierodzimiu.

Jesienią 2011 wydawnictwo PWM Edition wydało cieszącą się dużym zainteresowaniem czytelników książkę Marka Strasza „Grać pierwszy fortepian. Rozmowy z Adamem Makowiczem”, w której Adam niezwykle barwnie i szczerze opowiada o swoich trudnych początkach, miłości do jazzu i karierze za Oceanem. Drugie wydanie książki ukazało się w maju 2015.

Koncertem 11.02.2015  w Nowym Jorku Adam rozpoczął ścisłą współpracę z wywodzącym się z Polski nowojorskim saksofonistą Krzysztofem Medyną, z którym stworzył fascynujący duet jazzowy.

 

 

Joshua Redman (ur. 1 lutego 1969 w BerkeleyKalifornia) – amerykański saksofonista jazzowy.

Ukończył uniwersytet Harvarda na kierunku nauk społecznych. Drogę do kariery otworzyła mu wygrana w Międzynarodowym Jazzowym Konkursie Saksofonowym im. Theloniousa Monka w 1991 roku. Wtedy zaczął grać ze sławami jazzu i wygrywać ankiety czytelników sławnych magazynów muzycznych – Jazz TimeRolling Stone czy Down Beat. Początkowo współpracował z ojcem – znanym saksofonistą Deweyem Redmanem – a w 1993roku nagrał swoją pierwszą płytę.

Joshua Redman jest jednym z najbardziej uznanych i charyzmatycznych artystów jazzowych, aby pojawiły się w dekadzie 1990 roku. Urodził się w Berkeley w Kalifornii, jest synem legendarnego saksofonisty Dewey Redman i tancerka Renee Shedroff. Został wystawiony w młodym wieku do różnych muzyczki (jazz, klasyczna, rock, soul, indyjskie, indonezyjskie, Bliskiego Wschodu, Afryki) i instrumentów (flet, fortepian, gitara, gatham, gamelan), i zaczął grać na klarnecie w wiek dziewięć przed przełączeniem na co stało się jego głównym instrumentem, saksofon tenorowy, rok później. Wczesne wpływy John Coltrane, Ornette Coleman, Cannonball Adderley, a ojciec Dewey Redman, a także The Beatles, Aretha Franklin, The Temptations, Earth, Wind and Fire, Prince, The Police i Led Zeppelin zwrócił Joshua głębiej w muzykę ,
 
W roku 1991 Redman ukończył Harvard College z wyróżnieniem, Phi Beta Kappa na wydziale Nauk Społecznych. On został już zaakceptowany przez Yale Law School, ale odroczyć wejście w co wierzył był tylko będzie jeden rok. Niektórzy z jego przyjaciół (byłych studentów w Berklee College of Music, których Joshua poznał podczas pobytu w Bostonie) niedawno przeniosła się do Brooklynu i szukali inny współlokator do pomocy z czynszem. Redman przyjął ich zaproszenie, aby poruszać się i niemal natychmiast znalazł się zanurzone w nowojorskiej sceny jazzowej. Zaczął zagłuszania i regularnie koncertować z niektórych czołowych muzyków jazzowych swojego pokolenia: Peter Bernstein, Larry Goldings, Kevin Hays, Roy Hargrove, Geoff Keezer, Leon Parker, Jorge Rossy i Mark Turner (żeby wymienić tylko kilka). W listopadzie tego roku, pięć miesięcy po przeprowadzce do Nowego Jorku, Redman został laureatem prestiżowego konkursu Theloniousa Monka Międzynarodowy saksofonie. To był tylko jeden z bardziej widocznymi pasemkami od roku, że widział Redman zaczynają objazd i nagrać z mistrzami jazzu, takimi jak jego ojciec, Jack DeJohnette, Charlie Haden, Elvin Jones, Joe Lovano, Pat Metheny, Paulem Motianem i Clark Terry. Do Jozuego, był to okres ogromnego wzrostu, nieocenionego doświadczenia i niekończących się inspiracji.
 
Teraz w pełni zaangażowana w życie w muzyce, Redman szybko został podpisany przez Warner Bros. Records i wydał swój pierwszy, debiutancki album na wiosnę 1993 roku, który następnie uzyskał Redman swoją pierwszą nominację do nagrody Grammy. Że upadek ukazał życzą, gdzie Joshua dołączył do gwiazdorskiej obsady Pat Metheny, Charlie Haden i Billy Higgins. On intensywnie koncertował z Metheny w całej drugiej połowie tego roku. Jego następne nagranie, MoodSwing, został wydany w 1994 roku i wprowadził swój pierwszy stały zespół, który obejmował trzy inne młodych muzyków, którzy przeszli do stały się jednymi z najważniejszych i najbardziej wpływowych artystów współczesnego jazzu: pianista Brad Mehldau, basista Christian McBride i perkusista Brian Blade. Późniejsza edycja tego zespołu gitarzysta Peter Bernstein włączone, pianista Peter Martin, basista Chris Thomas oraz Blade. W serii głośnych nagrań w tym Duchu Chwili / Live at the Village Vanguard, wolność w rowku i Timeless Tales (do zmieniających się czasów), Redman dał się poznać jako jeden z najbardziej spójnych i skutecznych bandleaders muzyce, a dodana sopran i alt saksofony do jego instrumentalnej arsenale. Drugi uznany kwartet Jozuego, gościnnie pianista Aaron Goldberg, basista i perkusista Reuben Rogers Gregory Hutchinson, powstała w 1998 roku i dokonała nagrany debiut na 2000 album Beyond. Dynamiczne współgranie i rzadkością rapport tej grupy inspirowane Redman napisać i nagrać swoją pierwszą kompozycję długi formularz, upływ czasu, który został wydany w 2001 roku. Redman dał się poznać jako jeden z najbardziej spójnych i skutecznych bandleaders muzyce, a dodana sopranowe i altowe saksofony jego instrumentalnej arsenale. Drugi uznany kwartet Jozuego, gościnnie pianista Aaron Goldberg, basista i perkusista Reuben Rogers Gregory Hutchinson, powstała w 1998 roku i dokonała nagrany debiut na 2000 album Beyond. Dynamiczne współgranie i rzadkością rapport tej grupy inspirowane Redman napisać i nagrać swoją pierwszą kompozycję długi formularz, upływ czasu, który został wydany w 2001 roku. Redman dał się poznać jako jeden z najbardziej spójnych i skutecznych bandleaders muzyce, a dodana sopranowe i altowe saksofony jego instrumentalnej arsenale. Drugi uznany kwartet Jozuego, gościnnie pianista Aaron Goldberg, basista i perkusista Reuben Rogers Gregory Hutchinson, powstała w 1998 roku i dokonała nagrany debiut na 2000 album Beyond. Dynamiczne współgranie i rzadkością rapport tej grupy inspirowane Redman napisać i nagrać swoją pierwszą kompozycję długi formularz, upływ czasu, który został wydany w 2001 roku. powstała w 1998 roku i dokonała nagrany debiut na 2000 album Beyond. Dynamiczne współgranie i rzadkością rapport tej grupy inspirowane Redman napisać i nagrać swoją pierwszą kompozycję długi formularz, upływ czasu, który został wydany w 2001 roku. powstała w 1998 roku i dokonała nagrany debiut na 2000 album Beyond. Dynamiczne współgranie i rzadkością rapport tej grupy inspirowane Redman napisać i nagrać swoją pierwszą kompozycję długi formularz, upływ czasu, który został wydany w 2001 roku.
 
Rok później, Redman zaczął kanał jego wrażliwość jazzowych poprzez nowe oprzyrządowanie i tworzą gumką, elastyczny, zelektryfikowana, TRIO rowek na bazie zbudowany na bieżąco współpracy z klawiszowcem Samem Yahel oraz perkusista Brian Blade. Zespół zadebiutował na releases yaya3 i elastyczna 2002. Perkusista Jeff Ballard zaczął regularnie grać z gumką rok później, a on (wraz z Blade i Yahel) odegrały kluczową rolę w ich następnego nagrania, nominowany do nagrody Grammy Momentum, który został wydany w 2005 roku zainaugurować przynależność Redman jest z Nonesuch zapisy i funkcjonalny różnorodne i ekscytujące spisu gości specjalnych.
 
W roku 2000, Redman został mianowany dyrektorem artystycznym do wiosennego sezonu w non-profit jazz prezentujących SFJAZZ. Redman i SFJAZZ Dyrektor Randall Kline miał pomysł, który The New York Times nazywa się „eureka moment”; Utworzenie SFJAZZ Collective, to zespół wyróżnia zarówno kreatywność swoich członków i niepowtarzalny pierwotnym naciskiem na kompozycji. Otwarty w 2004 roku, zespół ośmiu kawałek składa się z wielopokoleniowej obsady realizowanych muzyków. Repertuar kolektywu dysponuje zarówno zleconych prac oraz nowe aranżacje prac wielkich kompozytorów współczesnych jazzowych. W marcu 2007, Redman ogłosił, że biorąc przerwę zarówno od SFJAZZ Artystycznej Dyrektorium i SFJAZZ Collective w celu skupienia się na nowych projektach.
 
W następnym miesiącu, Nonesuch wydała pierwszy w historii fortepianu mniej rekord trio Redman za, z powrotem na Wschód, m.in. Joshua obok trzech gwiazd basu i bębnów sekcji rytmicznych (Larry Grenadier & Ali Jackson, Christian McBride & Brian Blade, Reuben Rogers & Eric Harland) oraz trzy bardzo specjalne saksofonistów gości (Chris Cheek, Joe Lovano i Dewey Redman). Na Kompas, wydany w styczniu 2009 roku (Nonesuch), Joshua nadal poszukuje ekspansywny formatu trio i wraz z grupą współpracowników jako nieustraszony jak on - basistów Larry Grenadier i Reuben Rogers i perkusiści Brian Blade i Gregory Hutchinson - Redman dosłownie iw przenośnie rozciąga kształt podejścia trio; na najbardziej zuchwały tych melodii, wykonuje on z całego spisu w warunkach podwójnie trio.
 
Zaczynając pod koniec 2009 roku, Joshua zaczął występować z nowym współpracy zespole James Farm gościnnie pianista Aaron Parks, basista Matt Penmana oraz perkusista Eric Harland. Zespół napełnia tradycyjną aparaturę akustyczną kwartet jazzowy z postawy progresywnej i nowoczesnym brzmieniem, i spotkała się z entuzjastyczne recenzje na całym świecie.
 
W maju 2013 roku, Redman wydany Walking Shadows (Nonesuch), zbiór zabytkowych i współczesnych ballad produkowanych przez jego przyjaciela i częstego współpracownika Brad Mehldau. Jest to pierwsze nagranie Redman, aby jak Ensemble Orchestral i obejmuje zespół rdzenia Mehldau na fortepian, Larry Grenadier na basie i Brian Blade na perkusji. O Walking Shadows, The New York Times mówi „tam nie było bardziej subtelnie liryczny gest w jego 20-letniej karierze zapisu.”
 
Przygotowując album oraz trasę z The Bad Plus, Redman uderza również drogi z własnym trio, wykonując muzykę ze swojego najnowszego albumu, tria Live. Nagrane w Jazz Standard and Blues Alley z długoletnich współpracowników, perkusista Gregory Hutchinson i basistów Matt Penmana i Reuben Rogers (odpowiednio), tria żywo zawiera cztery oryginalne utwory autorstwa Redman i interpretacje innych. Jak All About Jazz rave „zdecydowanie dostał Redman na ogień i oparzenia gorące jak węgle w Trios Live, który oddaje istotę jego nieokiełznanych umiejętności jak muzyk i performer.”
 
McCoy Tyner, Umphrey za McGee, US3, Bugge Wesseltoft, Cedar Walton, Stevie Wonder i Sam Yahel. Joshua Redman został nominowany do Grammy i 2 zdobył najwyższe nagrody w krytykę i czytelników w ankietach Downbeat, Jazz Times, The Village Voice i Rolling Stone. Napisał i wykonał muzykę do filmu Louis Malle końcowego użytkownika Wania na 42 ulicy, i to zarówno widział i słyszał w filmie Roberta Altmana Kansas City.

 

 

 

Jane Monheit

(ur. 3 listopada 1977 w OakdaleLong Islandamerykańska wokalistka jazzowa.

Pochodzi z muzycznej rodziny, uczyła się gry na klarnecie. Inspirację dla niej stanowi Ella FitzgeraldSarah Vaughan i Carmen McRae. W wieku 20 lat zajęła drugie miejsce w prestiżowym konkursie wokalnym Thelonious Monk Institute. W jury zasiadali wówczas: Dee Dee BridgewaterDiana Krall i Dianne Reeves. Jurorzy docenili w śpiewie Monheit naturalność, ciepło i swingujące frazowanie. Współpracowała z takimi muzykami jak m.in. Terence BlanchardMichael Bublé.

Od 2002 jej mężem jest perkusista Rick Montalbano, aktualnie mieszkają w Nowym Jorku.